Online Escape Room

 

 

Lees het verhaal en los hier alle raadsels op. Vind jij alle codewoorden om de uitgang te vinden!

Check hier alvast de regels van het spel.

Het Mysterie van zuster Perpetua

“Eindelijk” zuchtte ik. “Vakantie.”
“Geen rekensommen, begrijpend lezen, huistaken,… meer.”
“Vogelvrij!” Met een lichte stap ga ik naar huis, de schoolpoort heb ik achter mij dichtgetrokken. 

koffer escape room

 

Mama en ik vertrekken morgen met onze camper naar het noorden. Kamperen aan kabbelende meertjes, met pak en zak de bergen in samen met zijn tweetjes. Hoelang heb ik daar niet naar uitgekeken. Mama heeft er lang voor moeten sparen, maar eindelijk is het zover.

Wanneer ik thuis de deur opentrek en mijn schooltas met een zwierige boog in een hoek gooi, staat mama me op te wachten. Haar gezicht staat zorgelijk. “Liefje, begint ze aarzelend. Ik weet dat je al lang uitkijkt naar onze reis samen, maar…”

Mijn hart bonkt in mijn keel, ik krijg klamme handen.
“Maar wat,” sis ik.
“Mijn collega ligt in het ziekenhuis. Ze heeft haar been gebroken. Ik zal heel de vakantie moeten werken, het spijt me echt liefje.”

Ik kan niets uitbrengen.

Mama gaat verder. “Ik heb naar opa gebeld en je mag daar gaan logeren.”

“Neeeeeee,” gil ik. Ik wil niet. Ik storm naar boven en laat de deur met een luide klap dichtslaan.

pijl Evergem

De volgende dag zit ik mokkend in de auto op weg naar opa. Armen gekruist, gezicht op onweer.
“Ik wil helemaal niet naar opa” begin ik weer. “Er valt helemaal niets te beleven.

Hij woont in een muf huis, in een stomme buurt, en het huis vol met boeken. En ik haat boeken.”  

“Wie leest er nu?”

“Liefje,” zegt mama. “Evergem is zo erg niet. Oké het zijn geen bergen en rivieren, maar je gaat er je heus ook wel amuseren.” 

Opa staat ons op te wachten. Ik glip langs hem binnen en ja hoor, overal boeken. Boeken, boeken en nog eens boeken. Op de eettafel, op de stoelen, in de keuken, zelfs op het toilet ontsnap je er niet aan. Ik plof in de zetel en zoek naar het bakje van de televisie. Ik werp een blik om me heen en zie zelfs geen televisie.

“Dat heb ik niet” zegt opa trots. 
“Wat doe je dan,” vraag ik?
“Lezen natuurlijk.”

zetel

Ik haat lezen en zeker tijdens de vakantie.

Opa wil mij opvrolijken en vist onderaan een wankele kast een klein boekje tevoorschijn. Dit is mijn

boek

lievelingsboek, het is een heel speciaal boek. Ik heb het gekregen van mijn betovergrootvader. Het is een klein rood ding, met gouden rand en een zwierig rood kwastje.

Al mijn woede komt naar boven en voor ik het weet grijp ik het boek vast en begin te scheuren. De snippers vliegen in het rond. Het boek is onherstelbaar beschadigd. Ook opa is beschadigd, ik zie de droefheid in zijn ogen. Hij spreekt geen woord, maar zijn blik zegt genoeg.

Plots is alle woede verdwenen en voel ik me schuldig; maar het is te laat. ’s Avonds ga ik met een zwaar gevoel slapen. Ik wil het uit de grond van mijn hart goed maken met opa. “Ik kan de snippers niet aan elkaar lijmen, zucht ik.” Uiteindelijk, al woelend val ik in slaap.  

Midden in de nacht word ik wakker. Helemaal bezweet kijk ik rond mij.

“Hé, waar ben ik?”
In paniek zoek ik een uitweg.
Die is er niet, alle deuren zijn dicht.
“Laat mij hier uit,” schreeuw ik.

Mijn longen branden, mijn ogen prikken van de opkomende tranen. Achter mij hoor ik een akelig scheurend geluid. Ik draai me om en kijk in het groene spookachtige gezicht van een non.

“Wie bent u,” hakkel ik. “Waar ben ik?”

“Dit is de bibliotheek van Evergem, maar ik woonde hier toen het nog een klooster was. Ik ben zuster Perpetua, de eeuwigdurende. Eens in de 40 jaar opent een poort naar de geestenwereld en kom ik ronddwalen om gekwelde zielen te begeleiden. Met de verjaardag van het 40-jarige bestaan van de bib zijn de krachtvelden nog groter en intenser.”

Ze opent haar gevouwen handen en in een lichtflits verschijnt een boekje.

“Het boekje van opa,” stotter ik. Ik wil er naar grijpen, maar het verdwijnt.

“Je krijgt precies één kans om het terug te winnen,” krast zuster Perpetua. “Eén kans om het terug te winnen. Anders blijven de deuren voorgoed dicht. Kijk goed rond je heen, kleintje. Gebruik de ruimte en je kennis goed. De zielen van de schrijvers in deze talloze boeken zullen je leiden.”

Zoals ze gekomen is, verdwijnt zuster Perpetua weer. Ik blijf alleen achter. Al bibberend spreek ik mezelf moed in. “Je kan dit, voor opa.” Ik zet een stap in de goede richting, laat het spel beginnen! Ik win het boekje terug en stap er straks glorierijk mee naar buiten.

“Wacht maar!” 

 

zuster perpetua